فرخنده  ميلاد منجي عالم بشريتحضرت مهدي عجل الله تعالي مبارک باد

دلتنگ نوازش نگاهت مي شوم بي تاب و بي قرار . دلتنگ قصه هاي تو تا دوباره گم شوم در عاشقانه هاي شيرين و فرهاد . در سوز و گداز ليلي و مجنون ، دلتنگ روزهاي آزادي مي شوم گرچه تبعيدم به دورترين مکان دل تو است

اين مطلب رو جايي خوندم ديدم متن قشنگي هستش اينجا نوشتم ...

باران نيمه شب چقدر دوست داشتني است انگار هر که بيدار باشد صداي پاي قطره ها را روي قلب خود ميشنود گاهي از خود مي پرسم چرا روز يکباره در اوج شادي و درخشندگي ها فرو مي رود و تولد شب براي چيست؟ بعد مي انديشم اگر شب نبود از روزهاي خالي از شور زيستن به کجا بايد پناه ميبرديم؟ مگر نه اين است که بعضي شبها وقتي که همه فانوسها و مهتابي و قلبها خوابيده اند احساس ميکنيم کسي زمين را در دستهايش گرفته است و تکان ميدهد؟ مگر نه اين است که همه کوچک و بزرگو زشت و زيبا درون شب گم مي شويم و در شب کلمات از همه وقت بي تاب ترند و رساتر؟

آيا کسي براي بدرقه صداي ما کاسه اي آب خواهد پاشيد؟ آيا يک بار ديگر ميتوانم خورشيد را ببويم و سفره صبحانه را روي فرش سالخورده بچينم؟ هميشه از خودم ميپرسم نام من در کجا به خاک سپرده خواهد شد؟

 اين جمله که مي گويد هر که عشق بکارد گريه درو کند تا حدودي

 جمله درستي است و با لعيان در جامعه مشاهده شده هست

ولي کليت اين جمله درست نيست زيرا آن عشقي گريه در بر دارد که عشق الهي نباشد ويا به تعبير ديگر عشق مجازي باشد اگر فردي عشق خود را نسبت به خدا ابراز دارد هيچ وقت گريه درو نخواهد کرد بلکه بر عکس هر چه او خواهد ومصلحت وي باشد درو خواهد کردچون اوست که اول وآخر راميداد و مهربانتر از همه به ماست و دل که منشا عشق است نبايد حرم غير خدا قرار گيرد

و هر چيزي که در طول عشق الهي نباشد نبايد به داخل اين حرم راه يابد پس بايد مهر ومحبت وعشق وعلاقه خود رادر غيرجاده ي

خدايي مصرف نکنيم که در غير اين صورت گريه درو کرده و آخر از کرده ي خويش پشيمانيم

      حال با تو گويم الهي:

                  به کدامين نام تو را بخوانم

                              به کدامين آبرو رو به درگاهت کنم

           به کدامين اشک از تو ياري جويم

                             و به کدامين زبان گويم که شرمنده ام 

                        الهي وربي و مولاي............

هنوز نداي عاشورايي

                       هل من ناصر ينصرني

                                              از ناي آخرين اميد حسين به گوش مي رسد.

              مهدي زهرا

                             منتظر

                                    لبيک صادقانه ي من و توست!

آيا به اين نداي ملکوتي لبيک ميگوييد ومهدي زهرا را از انتظار در مي آوريد؟                           

غروب جمعه است وباز هم تو نيامدي ومن هنوز در جادههاي انتظار راه مي روم پاهايم زخمي است ، ولي خسته ، هرگز . 
ميدانم نديدنت نه بخاطر تو که بخاطر غفلت من است و از غروب جمعه مي فهمم که هنوز مهياي حضورت نشده ام .
 اما نديدن آن چهره ي زيبا و نشنيدن ان صداي ملکوتي ، مرا بي قرار کرده است.
ميدانم در آدينه هي ميايي وبانگاه مهربانت ، زنگار دلها را ميزدايي؛ حتي اگر يک روز به آخر دنيا باشد
من به کوچه اي که از آن مي گذري به زميني که پاي بر آن مي گذاري ، غبطه
مي خورم ،
 عرش نشين من ! 
هر کسي را مي بينم مي خواهم براي آمدنت دعا کنند ، حتي از درختان کنار خيابان خواسته ام .
 با دست هاي سبزشان براي ظهورت دعا کنند

                                              مولاي من !
                                      ( بيا و قصه ي تلخ فراق را پايان ده )

به مژگان سيه کردي هزاران رخنه در دينم                       بيا کز چشم بيمارت هزاران درد برچينم
الا اي همنشين دل که يارانت برفت از ياد                        مرا روزي مباد آن دم که بي ياد تو بنشينم
جهان پيراست و بي بنياد ازاين فرهادکش فرياد                 که کرد افسون و نيرنگش ملول از جان شيرينم
ز تاب آتش دوري شدم غرق عرق چون گل                       بيار اي باد شبگيري نسيمي زان عرق چينم
جهان فاني و باقي فداي شاهد و ساقي                        که سلطاني عالم را طفيل عشق مي بينم
اگر بر جاي من غيري گزيند دوست حاکم اوست                حرامم باد اگر من جان به جاي دوست بگزينم
صباح الخير زد بلبل کجايي ساقيا بر خيز                           که غوغا مي کند در سر خيال خواب دوشينم
شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعين                      اگر در وقت جان دادن تو باشي شمع بالينم
حديث آرزو مندي که در اين نامه ثبت افتاد                         همانا بي غلط باشد که حافظ داد تلقينم